Herinneringen aan de ‘s-Gravenweg (IV)

Pieter den Outer (geb 1923) vertelt:

Nu woon ik al weer 40 jaar in Nieuwerkerk. We kregen 5 kinderen, ze kwamen bij de geboorte allemaal op het licht af. Ik kreeg een baan bij Willem Schotte, het hydraulische hijs- en sloopbedrijf op de ’s-Gravenweg 13. Schotte woonde ook op de Korte Ka, net als ik in die tijd.

Ik kon in een diensthuis op de ’s-Gravenweg gaan wonen, vlak bij de Rode Leeuw. Schotte had ook een oldtimermuseum, een autostal vol met 105 auto’s die ik repareerde. Er was eens een auto uit 1896 die nog aandrijfkettingen had, maar die waren er af, dus heb ik ze zelf gemaakt. Ieder jaar reden we een Oldtimer-rit door de omgeving.

Ik had veel diploma’s op technisch gebied en heb zelfs een hydraulische ijzerknipschaar uitgevonden voor sloopwerken. Ik deed het onderhoud van de kranen die door het hele land heen stonden. In de goede tijd had Schotte 80 man personeel, waar we altijd veel lol mee hadden. Na 40 jaar trouwe dienst ben ik geridderd.

Na mijn pensioen ging ik nog vaak sleutelen aan die oude auto’s. Er zijn er veel van verkocht. Nieuwerkerk was altijd in drieën verdeeld: het Oude Dorp, Kortenoord en de ’s-Gravenweg, waar veel boeren woonden. Ook de bevolking was anders, wij ’s-Gravenweggers waren natuurlijk veel intelligenter (grapje).

Er was ook op onze weg een smid Janus Vis, zijn zoon Joop bracht de gepoetste kachelpijpen weg en hielp soms als er paarden werden beslagen. Ik heb altijd fijn in Nieuwerkerk gewoond.

Geschreven door Elly van Gelderen-Kasbergen

– Toen de ‘s-Gravenweg nog een zandpad was…… Een mooi gezicht met de hondenkar en paard en wagens. Aan de linkerkant staat Teunis Stout –

Kees Heuvelman, (geb. 1946) vertelt:

Ik was 8 jaar en bracht samen met Allan de Jong de weekkrant ’De IJssel en Lekstreek’ rond op de ’s-Gravenweg. Cor Muit van de winkel bracht de kranten bij café Honkoop. Hij fietste langzaam met de kranten tussen ons in en wij brachten de krant rennend rond bij alle boerderijen, waar men toen alleen in de deur een brievenbus had. Soms pakte de hond je, dus rende je nog harder.

Bij de Scheve overweg kregen we bij het winkeltje van Vuik voor 2 cent een handje wybertjes. Weer verder tot de Klaas Klinkertweg en de Bermweg, weer terug, vervolgens de Tochtwegen. Na bijna 3 uur waren we uitgeput en kregen we daar maar één dubbeltje voor. We speelden vaak op de steenbakkerij ‘Klein Hitland’, en langs de IJssel tussen het riet vermaakten we ons met het maken van katapulten en rietfluitjes.

Geschreven door Elly van Gelderen-Kasbergen

Het bedrijf van Maarten P. Dijksman, (geb. 1931)

Op onze stamboom is te zien dat wij sinds 1814 in Nieuwerkerk een smederij hadden, precies 200 jaar geleden. Het was in de Franse Napoleontische tijd (1769–1821). Zes geslachten Dijksman waren smid. In 1814 werd het gekocht door Thomas Dijksman van een meester smid, dus toen was het al een smederij. Het werd gekocht met woonhuis, 2 schuren, hooiberg, moestuin, hoofdstal, rijpmolen en erf.

Een smid had vroeger veelomvattende taken: paarden beslaan, het repareren van allerlei landbouwwerktuigen en gereedschappen. Vele andere zaken werden gesmeed in die tijd. Ons woonhuis en de oude smederij aan de ’s-Gravenweg no. B 245 werd in 1890 afgebroken en een nieuwe gebouwd van wel 16 meter lang. Mijn vader werkte ook veel voor de steenbakkerij in Hitland als er materialen kapot waren. Zelf heb ik ook paarden beslagen.

We hebben op stookgebied veel ontwikkelingen meegemaakt: het begon met houtfornuizen, daarna de kolenhaarden, oliekachels en daarna kwam het aardgas met hoge rendement ketels, en nu is het allemaal centrale verwarming en niet te vergeten de zonnepanelen.

We hadden veel grond bij het bedrijf, tot de oude spoorlijn toe, waar we een grote werkplaats met elektriciteit, water en zelfs een smeerbrug voor autoreparatie hadden gebouwd. We hadden daarbij nog een grote tuin met broeikas. We verkochten van alles en nog wat op het gebied van ijzer, ook fietsen. We hadden veel werk.

Zelf ben ik ook in de zaak gaan werken voor klantenwerving en was vertegenwoordiger in het bedrijf. In de jaren ’50 kwam onze eerste werknemer, een servicemonteur Wim Verboom, hij werd later predikant. Daarna kwamen Maarten van der Kneijff en anderen; zij waren goede werknemers. Uiteindelijk hadden we 40 werknemers in dienst, allemaal vaklui die hart voor de zaak hadden.

We hadden 19 bedrijfswagens rijden. Ons bedrijf floreerde en had een goede naam, het gaf veel werkgelegenheid. Toen mijn ouders overleden, trok ik met mijn vrouw in het woonhuis en bedrijf aan de ’s-Gravenweg. We kregen drie dochters.

In 1994, toen ik 63 jaar was, is de zaak verkocht. Met weemoed denk ik nog vaak terug aan het oude bedrijf, waar ik en anderen altijd met plezier hebben gewerkt en waar voorgoed door omstandigheden een einde aan kwam na 200 jaar.

Geschreven door Elly vanGelderen-Kasbergen

Cornelis Seegers, (geb 1920) vertelt:

Mijn vader was boer aan de ’s-Gravenweg 105. De boerderij stond links naast het begin van de Kortlandstraat. Vader woonde eerst aan de Nieuwerkerkse Bermweg in een boerderij. In de oorlog werd het land van onze familie tussen de ’s-Gravenweg en Hitlandse dijk, van Kortenoord tot Capelle, geïnundeerd, een onderdeel van de Hollandse waterlinie.

In 1950, toen vader 75 jaar was en ik al een poos voor hem werkte, nam ik de boerderij over.

Ik trouwde met een Nieuwerkerkse boerendochter, Alie Streng. We hadden toen twintig koeien, een stal met varkens, twintig bunder land en later dertig bunder. We bouwden een hele moderne grote stal voor tachtig koeien met een zelfreinigende gierput die onder de stal lag. Overal vandaan kwam men kijken naar dit nieuwe systeem, waardoor uitmesten met kruiwagens overbodig werd. Dit was de tijd voor de loopstallen.

Tot 1980 heb ik geboerd, mijn zoon Koos, die al jaren met mij samenwerkte, nam de boerderij over. Ik kocht het buurhuis naast de Kortlandstraat, naast dokter Hage op ’s-Gravenweg 103.

Hitlandbos:
Er kwam een groot plan: op de weilanden tussen de dijk en ’s-Gravenweg zou een bos komen. Daar schrokken de boeren van en iedereen was er tegen. Ik werd voorzitter van de opgerichte bemiddelingsgroep. Landerijen werden onteigend. Enkele boeren trokken naar elders en begonnen opnieuw.

Mijn zoon Koos betrok een boerderij in Kockengen. Destijds werd ik geridderd voor al mijn bestuursfuncties in land- en touwbouw met een koninklijk lintje. Stijnis Schotte senior kocht onze boerderij met stallen (nu afgebroken) en maakte er een autostal met oldtimers van. Ik moet zeggen dat het resultaat van het Hitlandbos wel een succes is geworden, een mooi stukje natuur is daar ontwikkeld.

Geschreven door Elly van Gelderen-Kasbergen