Eind jaren zeventig zat ik nog op school en traditie getrouw ging ik dan met Oma Riekie mee naar de markt in Gouda. Oma Riekie (Heuvelman) woonde in de Julianastraat, in de Oranjebuurt. Ze stond altijd al klaar. Jas aan, handtas in de hand. We gingen met buslijn 16 naar Gouda.
De bus van West-Nederland stopte met een zacht sissend geluid. Vaak zat Daan de Lely achter het stuur, een bekende Capellenaar. Hij kende zijn passagiers, en zij kenden hem. Hij was niet alleen buschauffeur, maar organiseerde ook konijnententoonstellingen in het kerkelijk centrum aan de J.A. Beyerinkstraat. Voor ons hoorde hij bij de zaterdag, net als de gele bus zelf.
“Twee kaartjes naar Gouda, alstublieft,” zei oma.
Met een rustige beweging draaide hij aan zijn kaartjesmachine.
Een smal papieren kaartje verscheen. Soms mocht ik het vasthouden. Het was maar een klein stukje papier, maar het voelde als een toegangsbewijs tot iets groters.
De bus zat al snel vol. Het leek alsof heel Nieuwerkerk meeging. Over de dijk richting Moordrecht keek ik uit het raam naar het water en de lucht boven de polder. Oma zat naast me, haar handtas op schoot. Bij de KVT-toren stapten altijd veel mensen in, vooral uit de Molukse wijk onder aan de dijk. De bus vulde zich met stemmen, met leven. Iedereen was onderweg naar de markt.
Daar aangekomen liepen we onze vaste ronde. Naar Paardenslager Maarten van Vliet, naar Scharrelman de visboer, langs Brons en Woerdman, en natuurlijk naar de Hema. Op de hoek van de markt stopten we bij de tabakzaak. Oma vroeg om Van Nelle zware shag en een pakje Rizla vloeitjes. Het bekende blauwe pak verdween zorgvuldig in haar tas. Dat was voor opa Dirk. Dat hoorde bij zaterdag.
De markt was vol en levendig. Overal zag je bekende gezichten uit Nieuwerkerk. Voor veel dorpsgenoten was dit de wekelijkse reis. Gouda was de stad waar je naartoe ging, waar je elkaar tegenkwam, waar het dorp even groter werd.
Aan het einde van de middag liepen we naar de bushalte achter de Waag. Buslijn 16 bracht ons terug. Met volle tassen en vermoeide, tevreden gezichten reed de bus weer over de dijk naar Nieuwerkerk aan den IJssel.
Als we uitstapten in de Oranjebuurt en terugliepen naar de Julianastraat, was alles weer zoals het hoorde.
Nu, zoveel jaren later, besef ik dat deze zaterdagen meer waren dan een busrit of een bezoek aan de markt. Het was ons uitstapje naar de grote stad.
Karin Baas-van Mullem
Lees ook deze verhalen
