De winter van 1978/79 is de boeken in gegaan als een zgn. vuile winter. Veel schaatsplezier was er niet, vanwege de neerslag en het vaak wisselende weer, zodat de ijskwaliteit erg slecht was. Toch ging op 17 januari de Nieuwerkerkse ijsbaan open.
Al eind november kregen we met de eerste sneeuw te maken en begin december volgden een aantal dagen en nachten met vorst. De kou werd op 8 en 9 december uit onze regio verdreven en voor het eerst in deze winter werd het glad door ijzel. Er volgde een zachte periode, maar vanaf 16 december werd het opnieuw winters met vorst, dit keer zonder sneeuwval.
Heel bijzonder verliepen de laatste dagen van december en de jaarwisseling van 1978 naar 1979. Zeer koude lucht veroverde langzaam ons land, maar alles ging uiterst traag. De kou bereikte op 29 december het midden van ons land. Op 30 december vroor het in Groningen al 7 graden, terwijl het in Limburg nog +8 graden was. Op de scheidingslijn ontstond een omvangrijk sneeuwgebied, dat voor steeds meer problemen zorgde in het verkeer. In het noorden van het land woedde een zware sneeuwstorm en sinds 1962 was de overlast niet meer zo groot geweest. Op de Wadden werden sneeuwduinen gemeld van 2 meter hoog.
Op Oudjaarsdag kwamen ook wij aan de beurt en in de loop van de dag werd het steeds kouder. Tijdens de jaarwisseling was de temperatuur gedaald naar -10 graden met een snijdende wind en sneeuwverstuivingen. Nieuwjaarsdag werd het rustiger, de zon brak door en iedereen kon de gevolgen van deze zeer bijzondere kou-inval gadeslaan. Op de wegen was het hier en daar nog een grote puinhoop.
Begin januari vroor het een aantal dagen matig tot streng met minima in De Bilt van -10 tot -17 graden. In het noorden vroor het vier nachten op rij minimaal 20 graden. Op 2 januari trok er weer een sneeuwgebied over, maar op 7 januari bereikte minder koude lucht onze regio. Dit gaf echter ook de nodige problemen, want het kwam op uitgebreide schaal tot ijzel, zodat er op straat kon worden geschaatst.
Het bleef overwegend winters en vanaf 19 januari werden er weer tochten voor auto’s over het IJsselmeer georganiseerd. Af en toe brak een minder koude periode aan, zoals in het weekend van 20 en 21 januari, toen het op uitgebreide schaal tot ijzelvorming kwam — men schaatste opnieuw op straat. Het verkeer kwam grotendeels tot stilstand. Op de Van Brienenoordbrug gleden auto’s naar beneden, en de SRV-wagen in de nieuwe wijk Zuidplas moest overnachten, omdat er niet meer kon worden gereden. Op 23 januari opnieuw ijzel en grote problemen door gladheid.
Begin februari volgde lichte dooi, afgewisseld met vorst, en op 7 februari kwam het opnieuw tot ijzel. 14 februari 1979 werd landelijk gezien de meest bijzondere dag van deze winter. In het noorden handhaafde de zeer koude lucht zich en er woedde een zware sneeuwstorm. Dorpen werden van de buitenwereld afgesneden en het leger moest te hulp komen. Er werden sneeuwduinen van 7 meter hoog gemeten!
De winter keerde ook in onze regio terug en van 14 tot 22 februari kwam het tot vorst. Begin maart kwam een einde aan deze zeer bijzondere winter. De lente verliep sterk wisselend, met op 30 april 1979 (Koninginnedag) een bijzonder koude dag van slechts 9 graden.
Aangezien er nog volop werd gebouwd in de wijk Zuidplas, was er van een straat op het Goudmos nog geen sprake. Door de nattigheid in het voorjaar was het vaak een grote modderpoel — de straat werd gekscherend Bagmoss genoemd. De toenmalige huisarts Hage wilde alleen op bezoek komen in noodgevallen, mits hij aan de rand van de wijk werd opgehaald, want hij durfde met zijn auto de wijk niet in, bang dat hij er niet meer uit zou komen.
Lees ook deze verhalen
