Ik heb met heel veel plezier op deze school gezeten en juffrouw Sterk en meester Fredrikze hebben mij erg veel geleverd. Juffrouw Sterk was erg streng, maar met een combinatieklas van meer dan 40 kinderen was dat natuurlijk ook hard nodig. Ze had een kleine zwarte stok en omdat Leen waarschijnlijk niet altijd even goed oplette, kreeg je daar soms een tik mee op de vinger.
Bij meester Fredrikze heb ik erg veel geleerd, vooral van geschiedenis en aardrijkskunde waar ik gek op was. In die tijd en dat is toch wel een zeer groot compliment waard, gaven zowel juffrouw Sterk als meester Fredrikze voor leerlingen die naar het middelbaar onderwijs wilden, extra lessen voor en na schooltijd of zoals Franse les bij juffrouw Sterk tussen de middag. Ik ben ze daar beiden erg dankbaar voor. Op mijn mondelinge MULO examen vroeg iemand waarom ik zoveel van geschiedenis wist. Ik vertelde dat mijn meester ons daar zoveel van vertelde.
Indirect was ik wel zelf nog schuldig aan een voetbalverbod op het plein. Eerst brak ik m’n pols en werd het voetbal nog toegestaan. Helaas een paar weken na herstel pols brak ik m’n arm op een wat vervelende manier en daarna was voetbal op plein verboden. Meester Fredrikze wilde ook volgen hoe het daarna op de middelbare school ging en hield je rapportcijfers bij, zodat hij bij besluit voor de toekomst van andere kinderen kon inschatten, wat de mogelijkheden eventueel zouden zijn. Hij was na het behalen van mijn MULO diploma bijna net zo trots als ik op m’n cijferlijst, omdat ik niet altijd zo’n goeie leerling was geweest en men nooit had verwacht dat ik zulke goede cijfers kon halen.
Ans, mijn vrouw, gaf in de jaren zeventig in Gouda als onderwijzeres lessen in speelleerklassen, een nieuwe vorm van onderwijs. Ze heeft toen ook juffrouw Sterk en meester Fredrikze les gegeven; die gingen dus ook met hun tijd mee! Heel apart natuurlijk. Dat maakte de cirkel bijna rond voor mij: mijn juffrouw en meester, die les kregen van mijn vrouw.
