De ‘Goed’-Bonnen van meester Fredrikze waren het meest waardevolle betaalmiddel van de lagere school. Je kon er echt van alles mee betalen. Op zijn vrije zaterdagmiddag tekende meester Fredrikze, in onnavolgbaar schoonschrift, in een schriftje vele malen het woordje ‘GOED!’. Heel netjes en keurig vervaardigde hij daarna de ‘Goed’-bonnen.
Die bon kon je verdienen in de 5e of 6e klas door je taal- of rekenwerk goed en netjes te maken. Iedere keer als de schriften waren nagekeken, keken de leerlingen gauw of het woord ‘GOED’ eronder stond, want dan kreeg je weer een Goedbon. En als je heel uitzonderlijk was, lag je schriftje op de tafel bij de deur. Dan had je het helemaal goed gedaan en voelde je je opperbest.
Het systeem van meester Fredrikze was simpel, maar werkte! Die bonnen waren toegangsbewijzen tot allerlei begerenswaardige zaken. Alles werd ermee betaald: snoep, knikkers, voetbalplaatjes. Maar ook als je voor jezelf gummetjes, liniaal of een schrift wilde, kon je bij de meester met deze valuta betalen.
Alleen in de hoogste klassen kon je die bonnen verdienen, maar ook in de lagere klassen werd er mee gehandeld.
